تو هموني كه حضورت بونه ی ترانه هامه
خظ آخر از كتاب قصه تنهايي هامه

من مي تونم پاي عشقت دريا دريا دل ببازم
به هواي قلب پاكت خونه اي از عشق بسازم


تو هموني كه نگاهت بكر و پاك ومهربونه
شرم چشمات دل من رو تا رو ابرا مي كشونه


من مي تونم تا قيامت همدم و يار تو باشم
واسه تو سنگ صبورو رو لبات شادي بپاشم


باز دوباره تو ستاره شدي و من آسمونم
تو دل من خونه كردي نمي خوام بي تو بمونم

تو مثه نم نم بارون رو تن خشك بيابون
منم اون كوير تشنه تو شدي عزيز تر از جون

دیشب دلم هوای تو کرد و تو نبودی
چشمانم برای تو بارید و تو نبودی
ان یادگاری زیبا برگ گل سرخ
تصویر اسم زیبای تو بود تو نبودی
چشمانم تمنای نگاه تو میکرد
در اتش عشقِ تو بود و تو نبودی
ان قامت رعنا که سفر کرد
دلم تنها در حسرت دیدار تو بود و تو نبودی

پيداست هنوز شقايق نشدي

زنداني زندان دقايق نشدي

وقتي که مرا از دل خود مي راني

  يعني که تو هيچ وقت عاشق نشدي

زرد است که لبريز حقايق شده است

تلخ است که با درد موافق شده است

شاعر نشدي وگر نه مي فهميدي

پاييز بهاريست که عاشق شده است

وقت رفتن چون کبوتر پر زدی

آن سکوت سالهای سال را

                      با صعودت معنی دیگر زدی

حرف محبت بی پیرایه را

                      تو در آن مهتابی آخر زدی

رسم تو این بود ای نا مهربان

                      چه تبرهایی که بر پیکر زدی

گفته بودی می روم وقت سحر

                      وقت رفتن چون کبوتر پر زدی

سحر مي آيد و چشمهاي من به افق خيره است. هوا دلنشين است ومن نگران كه مبادا امروز مثل فردا سپري شود. هر روز من مثل ديروز است . چشمهاي من نگران به در است .هر روز اينطور است . عادت كرده ام به اين روزها . هر روز مثل هر روز است. فقط براي من اين روزها مي آيد و مي رود

شناختنت بي گناهترين گناهم بود، يافتنت بهانه دلم و خواستنت نيازم و با تو بودن آرزويم و تو را گم کردن، پيدايش سراب بود. تو مانند پرستو آمدي و به دورترين ديار غربت رفتي. بي تو ثانيه ها تکراري شده اند و آيينه چيزي جز سراب را نشان نمي دهد و شقايق غريبي مي کند و جاده در انتظار مسافر است و هنوز دلم بدون تو بهانه مي گيرد و من آرزوهايم را عاشقانه زمزمه مي کنم و منتظرت هستم

عشق را تنها تو مي سرايي

اشكهاي شمع را فقط تو پاك مي كني

و در شبي نه چندان تيره

مهتابم را بوسه خواهم زد

و به دنبالت رها خواهم شد

دستانت را مي گشايي

چون پرواز

مي ترسم از ابهت نخوت

از احساس لحظه

و همچنان چون هميشه تو را

از پشت كوچه هاي تاريك

سردر گمي صدا مي زنم

اغوشت باز است

و بودنتت غريب تيرگي

چشمانم را به خواب مي برد

و دستانت را در غباري مه الود

دور مي شوند

دور و دورتر

امشب نرگسي خواهم كاشت

در سبزترين باغچه عرفان

بهترين معناي دلتنگي را

در دفتر انشاي غروب خواهم نوشت

و دستان تو همچنان دور از من

در بهشتي از رويا

تنها عطر دستانتت را

مي بويم


تقديم به عشق روياييم (( ریحان ))

                                                                        ((  هفته  مادر (زن)  مبارک باد بر همگی  ))

 زيباترين قلب

به خورشید گفتم گرمی ات را به من بده تا به تو بدهم گفت دستانش گرمی مرا دارند

اگر قرار بود، قسم بخورم،در حضور حضرت عشق قسم می خوردم

اگه یار من تو باشی کسی رو دیگه نمی خوام

کاش همه کسم تو باشی من فقط همینو می خوام

دوست دارم که توی عشقت بسوزم تا که فنا شم

دوست دارم که با تو باشم اسیر دو تا چشات شم

دوست دارم که زندگیمو بریزم به زیر پاهات

دوست دارم که با نگاهت عقلمو بدی تو بر باد

از همون روزی که قلبم اسیر و دربه درت شد

فهمیدم دل خرابم عاشق صداقتت شد

تو با این همه بزرگی دل ما رو نشکستی

تو با این همه خاطرخواه اومدی با ما نشستی

همه ی زندگی من فدای یه تار موهات

همه ی عشقم تو هستی توی این دنیای زیبا

امسال که گذشت.سال جدید رو با عشق شروع کنید و دوست بدارید تا دوستتان بدارندوعیدتان مبارک.

عشق يعنی مستی و ديوانگی             عشق يعنی با جهان بيگانگی

عشق يعنی شب نخفتن تا سحر     عشق يعنی سجده ها با چشم تر

عشق يعنی سر به دار آويختن        عشق يعنی اشک حسرت ريختن

عشق يعنی در جهان رسوا شدن   عشق يعنی مست و بی پروا شدن

عشق يعنی سوختن يا ساختن               عشق يعنی زندگی را باختن

عشق يعنی انتظار و انتظار             عشق يعنی هرچه بينی عکس يار

عشق يعنی ديده بر در دوختن            عشق يعنی در فراقش سوختن

عشق يعنی لحظه های التهاب           عشق يعنی لحظه های ناب ناب

عشق يعنی سوز نی ، آه شبان           عشق يعنی معنی رنگين کمان

عشق يعنی شاعری دل سوخته                عشق يعنی آتشی افروخته

عشق يعنی با گلی گفتن سخن               عشق يعنی خون لاله بر چمن

عشق يعنی شعله بر خرمن زدن          عشق يعنی رسم دل بر هم زدن

عشق يعنی يک تيمّم، يک نماز                    عشق يعنی عالمی راز و نياز

عشق يعنی با پرستو پر زدن                             عشق يعنی آب بر آذر زدن

عشق يعنی چواحسان پا به راه            عشق يعنی همچو يوسف قعر چاه

عشق يعنی بيستون کندن به دست           عشق يعنی زاهد اما بُـت پرست

عشق يعنی همچو من شيدا شدن                عشق يعنی قطره و دريا شدن

عشق يعنی يک شقايق غرق خون            عشق يعنی درد و محنت در درون

عشق يعنی يک تبلور يک سرود                  عشق يعنی يک سلام و يک درود

عشق يعنی مستی و ديوانگی                          عشق يعنی با جهان بيگانگی

عشق يعنی سوختن يا ساختن                            عشق يعنی زندگی را باختن

عشق يعنی سوز نی ، آه شبان                       عشق يعنی معنی رنگين کمان

عشق يعنی با پرستو پر زدن                                    عشق يعنی آب بر آذر زدن

هرچی آرزوی خوبه ماله تو هرچی که خاطره داریم ماله من

اون روزای عاشقونه ماله تو این شبای بی قراری مال من

تو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم

تو کیستی که من از موج هر تبسم تو

به سان قایق سرگشته روی گردابم

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه

چه کرد با دل من آن نگاه شیرینت

تو دور دست امیدی و پای من خستس

چراغ چشم تو سبز است و راه من بستس

تو آرزوی بلندی و من کوتاه

مدام پیش نگاهی پیش نگاه

چه آزوی محالیست زیستن با تو

مرا همی بگذارند یک سخن با تو

اي كه گفتي عشق را درمان به هجران مي كنند كاش مي گفتي كه هجران را چه درمان مي كنند

خیلی سخته توی دنیا دیدن اشکا روی گونت

حتی کوه هم میشه ویرون با نگاه عاشقونت

خیلی سخته توی دنیا گریه های تو رو دیدن

منی که چشاتو می خوام برای ستاره چیدن

خیلی سخته توی دنیا پیش گریه هات نشستن

آخه باز تو سینه ام میره تا مرز شکستن

دوست دارم قد یه دنیا مهربونی چشاتو

خیلی سخته که ببینم روی گونه گریه ها تو

یه طرف منو نگاهت یه طرف بغض شکستت

یه طرف اشکای پاکت یه طرف صدای خستت

نازنین اشکاتو پاک کن تا منم غصه نگریم

دوست دارم برام بخندی دوست دارم برات بمیرم

خيال با تو بودنم مرا رها نمي كند ، به حال روزگار من كسي دعا نمي كند ،

 تويي كه قد كشيده اي به وسعت خيال من

 ، به خواب ديده ام تورا ، دلم خطا نمي كند ، دلم گرفته نازنين

براي لمس بودنت ، كسي از اين جنون،، مرا رها نمیکند

> زیر آوار خود خواهی هاش دلم شکست <

مثل همیشه سر قرار دیر اومد.

سر دیر اومدنش یه عذر خواهی کوچولو هم نکرد.

اومد و رو در روی دلم ایستاد و گفت که نشون شده برای پسر داییش

که تو خارج هست. تا این و گفت آسمون رو سرم خراب شدو داشتم

از غم آتیش می گرفتم  . تموم کوچه ها شدن برام شاهراه جهنم.

هر کاری کردم نتونستم جلوی گریه مو بگیرم.

بهش گفتم من عاشقت شدم پس من چی؟

گفت عشق دروغه و دلم و شکست.

گفتم خودت دوستش داری؟

با اون که یک هفته دیده بودش گفت خوب مامان بابام که راضی هستند

 منم که دایی مو دوست دارم

حتما پسرش هم مثل خودشه  گفت میخوادش.

به راحتی دل من و تو سرمای بی احساسیش طرد کرد.

کاش

وقتی نمیتونیم دلی رو شاد کنیم حداقل اون و نشکنیم

کاش می دونست به چشمهاش عادت کردم.

یکی بیاد رو دلم مرهم بذاره که دارم دق میکنم.

اونی رو دلم پا گذاشت که...

کاش بدونیم

سرمایه و پیوند خانوادگی ضامن خوشبختی نیست

اونی که خوشبختی میاره عشق یه دل ساده هست

بهم گفته بود که ساده ام اما نگفت می خواد...

این یه رسم بدی هست که عاشق ها تنها می مونن.

بچه نظر بدین و دلم و آروم کنید.

دلم میخواد بمیرم تا از این همه آدمهای بی احساس جدا بشم.

کاش با من می ماند تا من تا پای جون باهاش می ماندم.

دعا کنیدکه....

شب خسته از خیانت                  نفسه مارو بریده

داغ مه جا گذاشته                     روی این تن دریده

خواهش چشای سعادت               سرنوشتم رقم زد

کی می فهم یی غریبه                 بازی مارو بهم زد

بازی بین من وتو                     مونده بی برگ برنده

وقتش شومی تقدیر                   راه برگشت رو ببنده

فرق تقدیر و جنون رو               هیچ کسی به ما نگفته

بزار اتفاق اخر                        واسه جفت مون بی افته

انتهای جاده این بار                   می رسه به خواب دریا

تو بگو خدا نگهدار                    که بمیره بی تو رویا

کاش می شد بی تفاوت بود

کاش می شد قلب رسوا را از طپش های جنون اسا ملامت کرد

کاش می شد از خطا های دل نادان روزی احساس ندامت کرد

کاش می شد پاک کرد از سینه یادش را

عشق او را دست طو فان داد

خاطراش را به نیسیان داد

کاش می شد بشکنم عهد محبت را

تا بسوزانم دلش یار دگر گیرم

پر گشایم چون پرستوها جا به دامان سحر گیرم

کاش می شد عشق او را در سینه من گم

کاش او هم بود مانند همه مردم

از روزها و خاطرات خوشی سخن میگویم که تو انها را محو کر ده ای

از شروعی مینویسم که پایانی برای ان نیست

از ان همه دل بستگی ها دیوانگی ها ......

باور کن ای مهر بان من که تا ابد چشم به راه باز گشتت خواهم بود

من همان قایق شکسته بی بادبانم که ساحل را در پرتو نور فانوس محبت تو جستجو میکند

وبرای رسیدن به ساحل رهایی وبا تو بودن نه بیم ازامواج سرکش ونه ازطوفانهای سهمگین دارد

عکس قشنگت روبروم نگاه تو تو چشمام

             قصه میگن چشمای تو از عشقی بی سرانجام

از اون روزا تا این شبا انگار یه عمر گذشته

             ببین  که  شیشه  دلم  تو  دست  تو  شکسته

نگو  نگو   تموم  شده  گذشته  ها  گذشته

             این   فاصله   میون   ما  طلسم  سر گذشته

بمون بمون که اشک غم نشسته توی چشمام

             نمی شنوی  فریا د مو که بی تو  خیلی  تنهام

دنیا  به  این  بزرگی  و دنیای من  کوچیکه

             تو رفتی  و  برای  من  نمونده  عشقی  دیگه

از من چطور گذشتی و به روم درارو بستی

              فقط تو رو میخواستم و تو بودی که نخواستی

نگو  نگو   تموم  شده  گذشته  ها  گذشته

             این   فاصله   میون   ما  طلسم  سر  گذشته

میخوام تو شبهای خودم خلوت کنم به یادت

              تو  شهر  رویا  گم   بشم  به  یاد  خاطراتت

تو نیستی و بدون  تو  فضای  خونه سرده

              بیا  ای  عشق  خوب  من  دلم  هوا تو  کرده

لحظه تلخ مرگ من دیدن کوله بار سفر تو بود

من با چشمانی لبریز از اشک و التماس

می خواستم فقط برای من بمانی

می خواستم کوله بارت را برای من بگذاری

نیم نگاهی به خستگی عاشق دلخسته ات بیندازی

من می خواهم شب و تلخی را فراموش کنم

می خواهم تو لحظه شیرین تولدم و لحظه تلخ مرگم باشی

می خواهم همه وجودم از صدای تو پر شود

               میخواهم بمانی تا زنده بمانم

ای که چشمان سیاهت   قطره اشکی ندیده

ای که باغ بوسه هایت    مانده گلهایش نچیده

از دل سرد تو با من        قصه می گوید نگاهت

آتش حسرت به جانم     ریزد آن چشم سیاهت

برده ای با خود دلم را     مانده چشم من به راهت

تا به دنیا زنده هستم     من نمی بخشم گناهت

رفتی و پروا نکردی         در قفس صیدی بمیرد

دست بی رحم طبیعت    انتقام از تو بگیرد

عشق تو بر پای من زنجیر بسته

کوهی از غم بر سر راهم نشسته

ای ستمگر از خدا پروا نکردی

....خانه عمر مرا ویرانه کردی

تسلیم عشق
الهی به عشاق دیوانه ات
به مجنون صفاتان ِ فرزانه ات
به فریاد مخمور ِ صهبای ِعشق
به دیوانه ی سر به صحرای ِعشق
به جانی که مدهوش و حیران ِتوست
به آن دل، که دایم پریشان توست
به تار دو گیسویِ مشکین ِیار
به ناز ِ دو چشم ِ جهان بین ِ یار
به مُشک خُتن، خال هندوی او
به شکّر لب ِ لعل ِ دلجوی او
به اسرار ِ ناز ِ دو ابروی دوست
به الطاف ِ زلف ِ سَمن بوی دوست
به کشور گشایان ِ اقلیم ِ عشق
به فرمانروایان ِ تسلیم ِ عشق
 به مستان ِهم صحبت ِ عقل ِ کل
به افغان ِ بلبل، زهجران ِ گل
به خاصان ِ در گاه ِ عزّ و جلال
که پیوسته سر مست ِ وجدند و حال
به پیمانه نوشان ِ روز ِ الست
به تسبیح گویان ِ هشیار و مست
به هشیاری ِ نرگس ِ مستشان
که حور بهشت ست، پابستشان
به قلب من و، لاله ی باغ عشق
که بشکفته این هر دو، با داغ عشق
به روشن دلان، ز آتش مهر دوست
 که شادند، با لطف و با قهر دوست
به راز ِ هو الله، به سرّ احد
به دانای علم ِ ازل، تا ابد
به احمد، بهین شاهد ِعرشیان
به عَنقای قدس ِبلند آشیان
به خورشید ایمان رُخ ِ مرتضی
نگارنده ی سرّ ِلوح قضا
که در کوی وصلت، مرا راه دِه
دل ِ روشن از مهرت، ای ماه دِه

دستهايم مي بارد و نام تو مي رويد
................
همه چيز از ياد آدم مي ره مگر يادش كه هميشه يادش
يادم كه قبل از سوال كبوتر با پاي من راه مي رفت
جيرجيرك با گلوي من مي خواند
شاپرك با پر من پر مي زد
سنگ با نگاه من برف و تماشا مي كرد
هاله بودم در صبح گرد چتر گل ياس
گيج مي رفت سرم در تكاپوي سر گيج عقاب
نور بودم در روز سايه بودم در شب
من عفريته مرا افسون كرد
مرا از هستي خود بيرون كرد
راز خوشبختي آن سلسله خاموشي بود
خود فراموشي بود
چرخ و چرخيدن خود با هستي
حذر از ديدن خود در هستي
حلقه افتاد پس از طرح سوال
ابدي شد قصه هجر و وصال
آيا مي ماند و آيا و محال

        

                   بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود    

                              داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

                                      دلم اگر به دست تو به نیزه ای نشان شود

                                            برای زخم نیزه ات سینه سپر نمی شود

               صبوری و تحمل ات همیشه پشت شیشه ها

                          پنجره جز به بغض تو ابری و تر نمی شود 

                                    بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود        

                                               داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

            به فکر سر سپردن ام به اعتماد شانه ات

                      گریه یی بخشایش من که بی ثمر نمی شود

                              همیشگی ترین من لاله ی نازنین من

                                    بیا که جز به رنگ تو دگر سحر نمی شود

        بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود                     

               داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

يارا به دلم نشانه از توست 

وين زمزمه ي شبانه از توست

 آواي تو خفته در دل چنگ 

شور غزل و ترانه از توست

هر شب منم و ستاره ي اشك 

وين گوهر دانه دانه از توست

با آنكه جواني ام بسر شد 

در باغ دلم جوانه از توست 

هرگز ز در تو رخ نتابم

سر از من و آستانه از توست 

در پاي تو جان سپردن از من 

در من غم جاودانه از توست

جان را بطلب بها نخواهم 

گر نار كني بهانه از توست

خاليست دل اي كبوتر منر 

پرواز آشيانه از توست 

بازآ كه فرشته ي زماني 

اي ماه زمين زمانه از توست 

دور از تو دلم چو شب سياه است 

اي ماه بيا كه خانه از توست 

از عشق تو نغمه خوان شهرم 

غمناله  عاشقانه از توست 

شادم كه ز بوسه هاي گرمت 

بر روي لبم نشانه از توست 

در شعر يگانه ي زمانم 

وين منزلت يگانه از توست 

دوستت دارم بيشتر از معنای واقعی كلمه دوست داشتن

دوستت دارم چون تو ارزش دوست داشتن را داری

دوستت دارم چون تو نيز مرا دوست می داری

دوستت دارم همچو طلوع خورشيد در سحر گاه عشق

دوستت دارم همچو تكه ابرهای سفيدی كه در اوج آسمان آبی در حال عبورند

دوستت دارم از تمام وجودم ، با احساس پر از محبت و عشق

دوستت دارم بيشتر از آنچه تصور می كنی

دوستت دارم ، همچو رهايی پرنده از قفس و پرواز پر غرور او در اوج آسمان ها ،

همچو امواج دريا كه آرام به كنار ساحل می آيند و آرام نيز به دريا

می روند، همچو غنچه ای كه آرام آرام باز می شود و گل می شود ،

همچو اواخر زمستان كه شكوفه های بهاری باز می شوند

دوستت دارم همچو چشمه ای در دل كوه كه آرام جاری می شود بر روی زمين و

تبديل به آبشاری می شود كه از دل كوه سرازير می شود

دوستت دارم همچو مهتابی كه شبهای تيره و تار را با حضورش پر از روشنايی ميكند

دوستت دارم همچو باران بارانی كه تن تشنه دنيا را جان ميدهد و می شويد

دوستت دارم چون چشمانت اين حقيقت قلبم را باور دارد

دوستت دارم ، چون تو آخرين اميد زندگی منی ، و لياقت اين دوست داشتن را داری

دوستت دارم تا حدی كه قلبم و احساسم ظرفيت اين ابراز

دوست داشتن را نسبت به تو داشته باشند

دوستت دارم ، چون با باوری عميق در قلب من نشستی

و مرا هدف و اميد زندگی خود قرار دادی

دوستت دارم چون از زندگی ودنيا گذشته ای تا با من بمانی

دوستت دارم چون نگذاشتی حتی يك قطره اشك از چشمانم سرازير شود

دوستت دارم چون كه ياری ام ميكنی تا از اين سيلاب زندگی به راحتی عبور كنم و

خودم را در دشت آرزوهايم همراه با تو ببينم

دوستت دارم فراتر از باور يك رويا و فراتر از باور يك حقيقت

دوستت دارم ، چون با اطمينان و اعتماد كليد قلب سرخ و پر از عشقت را به من دادی

دوستت دارم چون كه با احساس پر از صداقت قلم سردم را بر روی كاغذ زندگی

ميكشم و اين شعر و ترانه ها را برايت می سرايم

مجنونم از مجنون عاقل تر ، و ديوانه ام از فرهاد عاشق تر

نگاه به قلب كوچك و پر از درد من نكن كه همين قلب

يك دنيا عشق و محبت در آن نهفته است

نگاه به چشمهای آرام و خسته من نكن ، اين چشم يك دنيا اشك در آن است

نگاه به چهره پريشان من نكن ، اين چهره عاشق چهره تو می باشد

دوستت دارم چون كه تو اولين و آخرين معشوق من می باشی دوستت دارم

 چون زمانی كه دفتر عشق را می گشايی و ميخوانی با خواندن

 نوشته هايم اشك از چشمانت سرازير می شود

می توان هر لحظه هر جا عاشق ودلداده بودن

تو که خورشید منی فروغ امید منی

مایه زندگی و نشاط جاوید منی

سایه سیاه غم شده بلای جانم

دور از آن رخ تابان تا به کی بمانم

از بند تیره بختی باز آی و وارهانم

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم سکوت را فراموش مي کردي
تمامي ذرات وجودت عشق را فرياد مي کرد
اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم چشمهايم را مي شستي
و اشکهايم را با دستان عاشقت به باد مي دادي
اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم نگاهت را تا ابد بر من مي دوختي
تا من بر سکوت نگاه تو
رازهاي يک عشق زميني را با خود به عرش خداوند ببرم

              من واس آتيش زدن
                         يه کوله بار شب بسم
                                      دلم گرفته آسمون
                                         يه کم منو حوصله کن 
                                     ==          نگو که از اين روزگا ر 
                                      ==                  يه خورده کمتر گله کن 
                                      ==                        منو به بازی می گيرن 
                                      ==                               عقربه های ساعتم 
                                      ==                  برگهء تقويم می کنه 
                                      ==        لحظه به لحظه لعنتم 
                                      ==     آهای زمين !
                                          يه لحظه تو نفس نزن
                                 نچرخ تا آروم بگيره
                          يه آدم شکسته تن

 و چه رنجشی دارد این ناپاییدن ، میان نوشته ها گم شدم کسی نو شته ها را زیر و رو نمی کند ؟

 من از آنها و کاغذهای هم کوچک ترم . پیدایم نمی کنی ؟

از سطر سوم آغاز کن از همان سطر سراغ مرا بگیر . کلمات جوابتان را خواهند داد .

 میشنوید ؟

 اینک من در پشت برگه ام در سطر های آخر هستم ، و کاغذ ها تا انتهای هر گوشه خانه ام

امتداد دارند ، و خانه ام دیگر این جا نیست .

دشت است و صحرا و خورشید درخشان سینه ام را فراخ می کند و آب جویبار ، احساسم را

مطبوع.

تلخ اندیشیدم که این چه سبکباری بیهوده ای بود که بر من گذشت ؟ صبر را هدیه می دهم با طاقت

 بیاوری که پاسخ انتظارم را بدهی .

غروب واپسین.