تو هموني كه حضورت بونه ی ترانه هامه
خظ آخر از كتاب قصه تنهايي هامه

من مي تونم پاي عشقت دريا دريا دل ببازم
به هواي قلب پاكت خونه اي از عشق بسازم


تو هموني كه نگاهت بكر و پاك ومهربونه
شرم چشمات دل من رو تا رو ابرا مي كشونه


من مي تونم تا قيامت همدم و يار تو باشم
واسه تو سنگ صبورو رو لبات شادي بپاشم


باز دوباره تو ستاره شدي و من آسمونم
تو دل من خونه كردي نمي خوام بي تو بمونم

تو مثه نم نم بارون رو تن خشك بيابون
منم اون كوير تشنه تو شدي عزيز تر از جون

دیشب دلم هوای تو کرد و تو نبودی
چشمانم برای تو بارید و تو نبودی
ان یادگاری زیبا برگ گل سرخ
تصویر اسم زیبای تو بود تو نبودی
چشمانم تمنای نگاه تو میکرد
در اتش عشقِ تو بود و تو نبودی
ان قامت رعنا که سفر کرد
دلم تنها در حسرت دیدار تو بود و تو نبودی

پيداست هنوز شقايق نشدي

زنداني زندان دقايق نشدي

وقتي که مرا از دل خود مي راني

  يعني که تو هيچ وقت عاشق نشدي

زرد است که لبريز حقايق شده است

تلخ است که با درد موافق شده است

شاعر نشدي وگر نه مي فهميدي

پاييز بهاريست که عاشق شده است

وقت رفتن چون کبوتر پر زدی

آن سکوت سالهای سال را

                      با صعودت معنی دیگر زدی

حرف محبت بی پیرایه را

                      تو در آن مهتابی آخر زدی

رسم تو این بود ای نا مهربان

                      چه تبرهایی که بر پیکر زدی

گفته بودی می روم وقت سحر

                      وقت رفتن چون کبوتر پر زدی

سحر مي آيد و چشمهاي من به افق خيره است. هوا دلنشين است ومن نگران كه مبادا امروز مثل فردا سپري شود. هر روز من مثل ديروز است . چشمهاي من نگران به در است .هر روز اينطور است . عادت كرده ام به اين روزها . هر روز مثل هر روز است. فقط براي من اين روزها مي آيد و مي رود

شناختنت بي گناهترين گناهم بود، يافتنت بهانه دلم و خواستنت نيازم و با تو بودن آرزويم و تو را گم کردن، پيدايش سراب بود. تو مانند پرستو آمدي و به دورترين ديار غربت رفتي. بي تو ثانيه ها تکراري شده اند و آيينه چيزي جز سراب را نشان نمي دهد و شقايق غريبي مي کند و جاده در انتظار مسافر است و هنوز دلم بدون تو بهانه مي گيرد و من آرزوهايم را عاشقانه زمزمه مي کنم و منتظرت هستم

برو به ادامه مطلب => =>

 برو به ادامه مطلب => =>

برو به ادامه مطلب => =>

برو به ادامه مطلب => =>

نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گشتاخ و بازی گوش

و او یک ریز و پی در پی دم گرم خویش را در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان آشفته را آشفته تر سازد

تا بدین سان بشکند در من سکوت مرگبارم را

 دکتر علی شریعتی

هر کسی دو تاست                      وخدا یکی بود

ویکی چگونه می توانست باشد        هرکسی به اندازه ای که احساسش کنند هست

و زیبایی همواره تشنه ی دلی است ک به او عشق ورزد ......

 دکتر علی شریعتی 

برو به ادامه مطلب => => =>